Książkowe Nowinki
Arthur C. Clarke – Spotkanie z
Ryszard Ochudzki - 16 listopada, 2025To było moje pierwsze, przyznaję, spotkanie z tym autorem w wersji książkowej. Niedawne wydanie Sir Clarke’a w serii Rebisu temu sprzyjało. Jak się udało to rendez-vous?
* * *
Spotkanie z Ramą
Sir Arthur C. Clarke
Rendez-vous bardzo udanie, przynajmniej z mojej strony.
Mamy kosmiczny świat naszego układu słonecznego za tak 200 lat, tajemniczy obiekt od obcych, dzielną załogę ziemskiego statku kosmicznego, tajemnicze artefakty i odkrycia z takim suspensem, że wzbudzające chęć czytania kolejnego, krótkiego rozdziału.
Tak więc forma i treść bardzo mi podeszła. Dobra lektura na wakacje. Jakoś przebijały mi późniejsze inspiracje tym tekstem – choćby w filmowy Interstellarze (scena na wodnej planecie). Z naszego podwórka zwłaszcza świetne opowiadanie Marka Oramusa „Hieny cmentarne”, pokazujący jak nasz słowiański fatalizm potrafi taki temat przerobić.
Mogę tylko polecić spotkanie z Ramą (pierwsze czy kolejne…)
Nie wiem, czy warto czytać następne części (jak czytam na wiki jest ich kilka i pisane nie tylko przez autora). Czy dalej jest lepiej albo przynajmniej trzymająco poziom? Może lepiej zostać na pierwszej części?
* * *
Odyseja kosmiczna 2001
Sir Arthur C. Clarke
Zachęcony zajmującym stylem napisania „Spotkania z Ramą”, sięgnąłem po książkę tegoż autora, chyba najsłynniejszą czyli „Odyseja kosmiczna 2001” wydaną przez Rebis, w przyjemnym tłumaczeniu Radka Kota.
Przez lata omijałem książkę, bo żyłem w świadomości, że to przeniesiona na prozę fabuła filmu. Tego rodzaju zabiegi raczej nie wypadają udanie.
Okazuje się, przynajmniej wg sir Arthura, że książka i scenariusz filmu Kubricka powstawały równolegle. Tak więc mamy dzieło zrodzone ze zmagań artystycznych dwóch wielkich artystów, którzy nawzajem od siebie pożyczali koncepcje i wizje..
Film obejrzany kilka razy, wiadomo, jest epokowy, fenomenalny, nie dający prostych odpowiedzi.
Książka Clarke’a jest dobrze napisane, miejscami urokliwie archaiczna – autor jak to Anglik, nie był wstanie wyobrazić sobie stacji kosmicznej bez budek telefonicznych, czy wieścił, jak w „Przestrzeni, przestrzeni” H. Harrisona, głód na Ziemi i konieczność jedzenia alg.
Miejscami trafna, jak w opisie elektronizacji informacji i swobody jej przepływu.
Natomiast daje dość gotowe odpowiedzi na to, co Kubrick starał się niejednoznacznie ukazać, czyli new age’owe pomysły „jak powstał homo sapiens i jego cywilizacja, i co z tym wspólnego mieli Obcy”.
Może to jest słabością tej książki, takie dość w zasadzie jednoznaczne wyjaśnienie fenomenu czarnych sześcianów.
Do tego problemy z Halem 9000, w filmie w zasadzie mocno wybrzmiewają, w książce mniej, a to teraz palący temat w relacji człowieka do sztucznej inteligencji.
Na ile impuls ze sześcianu rozbudził samoświadomość najpierw ludzi pierwotnych a potem Hala 9000 zostaje kwestią otwartą, bo tego akurat Clarke nie rozwinął, jak sugerował niejako Kubrick.
Po raz kolejny więc Kubrick zrobił z prozą coś, co się autorowi nawet nie wyobrażało.
Natomiast jako suplement do filmu, na pewno książkowa „Odyseja kosmiczna….” jest lekturą wartą uwagi i poświęcenia czasu.
* * *
Odyseja kosmiczna 2001
Stanley Kubrick
Z rozpędu obejrzałem po raz kolejny ekranizację Kubricka.
W starciu Clarke vs Kubrick w pokazaniu tematu zdecydowanie wygrywa Kubrick.
Clarke zrobił historię o zbawieniu przez Obcych bliskich w moim odczuciu temu, co próbował pokazać w Spotkaniu z Ramą – czyli jakaś zaawansowana forma życia dała nam życie, technikę i teraz podnosi nas na wyższy poziom kosmicznych prędkości w kosmosie i między naszymi atomami, dającymi nam nieśmiertelność…
Kubrick zrobił historię o zbawieniu i nieśmiertelności przez COŚ/KOGOŚ…historia po latach zostaje uniwersalna, bo co odbiorca to inna intuicja i tego o KOGO/CO chodzi…
Redaktor Ochudzki Ryszard
* * *
Subskrybuj
Login
0 komentarzy
Najstarsze
