Film
Prawdziwy ból – czy polska „Podróż na Wschód” uleczy świat?
Ryszard Ochudzki - 6 marca, 2025„A Real Pain” czyli „Prawdziwy ból”. Dzieło zaprzyjaźnionego z Polską, a obecnie na poważnie wchodzącego z nami w związek, bo z obywatelstwem RP (ciekawe na kogo zagłosuje na prezydenta 😉 Jessego Eisenberga, pozwolił młodszemu bracholowi „Kevina samego w domu”, zgarnąć Oscara za najlepszą rolę drugoplanową. Pokonał więc świetną rolę Guy’a Pearce’a w „Brutaliście”. Czy słusznie?
Zasadniczo chyba tak, choć to diametralnie różne role. Pearce zagrał niejednoznacznie rolę milionera z lat powojennych, z całym urokiem i (homo)mrokiem tego rodzaju osobistości, pragnącego dominować, dzielić i rządzić światem (skrzyżowania Clarka Gable z Howardem Hugesem).
Kieran Culkin za to odpalił „na pełnej” millenalsowego kidadulta wchodzącego w wiek średni, wiek męski, klęski, w oszalałej cyfrowej rzeczywistości. No i co nas szczególnie cieszy- odbywa się to w Polsce, naszej, współczesnej, którą ogląda się bez zażenowania.
Reklamuje się ten film jako list miłosny do Polski Jessego, ale wygląda na to, że pokazanie naszego kraju w sposób normalny, nie przejaskrawiony, w dodatku w kontekście holocaustu, to akt heroizmu w Hollywood.
Mamy oto dwóch kuzynów, którzy wyruszają do kraju swojej babci, a więc nieszczęsnej Polski, w celach – no właśnie jakich, oddania pamięci o dawnym dziedzictwie „Polin”, skrwawionej, zastępczej ziemi obiecanej Żydów.
Nasi bohaterowie na kilka dni, w niewielkim gronie innych wycieczkowiczów szukających żydowskiego dziedzictwa (w jednej z ról całkowicie nie do poznania Jennifer Gray z Dirty Dancing) zanurzają się w Warszawie, Lublinie i Krasnymstawie, odbywają „podróż na wschód” by coś znaleźć, coś spotkać.
I owszem, spotykają świat współczesnej Polski, pokazanej w ładnym okresie (jak na moje oko przełom maja i czerwca), zielonej, kolorowej, bez furmanek, z czystymi toaletami i pociągami (pierwszy Oscar dla PKP!). To tyle i aż tyle, jak pisałem, dla Hollywood to akt heroiczny. To jednak przewija się tylko w tle, bo na pierwszym planie trwa spotkanie z głębokim mrokiem w sobie, walka o odbudowanie ducha, starganych życiem trzydziestoparolatków.
Można powiedzieć, że zwłaszcza Kieran grał chodzący wers z piosenki Trenta Reznora, w poruszającym wykonaniu Johny’ego Casha.
„I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that’s real”
Przyjazd do Polski, do jądra ciemności i bólu dla potomków ocalałych z holocaustu, był właśnie taką terapią szokową.
Otępienie wywołane lekami i uśmiechnięta rozpacz przykrywająca egzystencjalny ból, bezsensowności istnienia, wyprzeć ma większy ból. Wejść do baraków czy komory gazowej w obozie na Majdanku i zobaczyć czy nadal się coś czuje, poczuć większy ból niż się ma na co dzień życiem tak poukładanym i zabezpieczonym, że aż się żyć nie chce.
Kieran zrobił to, swoją fizjonomią „Harrego Pottera po przejściach” przekroczył granicę między banałem, a czymś, co łapie za serce. Zapewne ludzie z jego pokolenia poczuli moc, Oscar wjechał i dobrze.
Przy okazji ten film może trochę odczarował obraz Polski, choć jednego zdania mi zabrakło, gdy bohaterowie zwiedzają pomnik Powstania Warszawskiego w Warszawie, przewodnik coś wspomina o tym, że Rosjanie zdradzili… ale dlaczego, widz się nie dowiaduje. A szkoda, bo w dobie globalnych przekłamań z udziałem Rosji, każdy kamyczek do ogródka by się przydał. Może Jesse jako polski obywatel pociągnie temat, a jego głos będzie wysłuchany?
Tego można i należy sobie życzyć…
Redaktor Ochudzki Ryszard
* * *
Formularz kontaktowy
Brutalista. Trochę Tyrmand. Trochę Pianista.
Odnosi się wrażenie, że to wariacja na temat tego rodzaju historii z holocaustem w tle, ale tym razem bez rozczarowującego dla zachodnich widzów zakończenia (gdy po całej epopei okupacyjnej, u Polańskiego, Władysław Szpilman w końcowej scenie znowu gra w polskim radio, jak na początku filmu, jakby nic się nie stało).
Nasz pan Romeczek zrobił bowiem zakończenie „Pianisty” zgodnie z naszym duchem radzenia sobie z traumą wojenną, a więc straszna wojna się skończyła, Polska odzyskała (?) wolność, możemy żyć i odbudować nasz kraj, „my żyjemy” i cieszymy się. Takie zakończenie zniesmaczyło część zachodnich widzów (jak można życie we wschodniej Europie uznać za happy end).
Nasz pan Romeczek zrobił bowiem zakończenie „Pianisty” zgodnie z naszym duchem radzenia sobie z traumą wojenną, a więc straszna wojna się skończyła, Polska odzyskała (?) wolność, możemy żyć i odbudować nasz kraj, „my żyjemy” i cieszymy się. Takie zakończenie zniesmaczyło część zachodnich widzów (jak można życie we wschodniej Europie uznać za happy end).
Na kogo zagłosuje w Polsce Pan Essenberg? Sympatyczne pytanie.
Aktualnie chyba nie ma na kogo głosować, bo czytając w wikipedię widać jego zaangażowanie w lewicowe przedsięwzięcia. Wspiera uchodźców, chyba Berniego Sandersa i tego typu klimaty.
Z ksenofobicznym, brunatnym Trzaskowskim, antysemicką i nie wyrobioną intelektualnie lewicą i innymi okazami polskiej polityki – będzie mu ciężko kogoś poprzeć.
[…] wcześniej obejrzanych filmach („Brutalista” i „Prawdziwy ból”), to pytanie kończyło się twierdzącą odpowiedzią. W tym przypadku, „Anora”, […]